b_150_100_16777215_00_images_twarze_moscicki.jpg

Wybitny chemik, w latach 1926–1939 prezydent Rzeczypospolitej Polskiej (1867–1946).
Studiował na kierunku technicznym w Rydze, później w Technical College w Finsbury i Patent Library.

Następnie pracował we Fryburgu w Szwajcarii.
W roku 1905 - równolegle z nim zastosowali podobny sposób dwaj Norwegowie Birkeland i Eyde - opracował przemysłową metodę produkcji kwasu azotowego (V) z powietrza (z tego kwasu otrzymuje się nawóz azotowy).

Swoją metodę zastosował fabrycznie w Chippis w Szwajcarii w 1910 roku. W metodzie tej tlenki azotu uzyskuje się w łuku elektrycznym poprzez syntezę (łączenie) tlenu i azotu. Metoda łukowa otrzymywania kwasu azotowego okazała się jednak nieekonomiczna, z powodu dużego zużycia energii elektrycznej (około 60 kWh na 1 kg związanego azotu).
W 1912 przeniósł się do Lwowa, gdzie stanął na czele Katedry Elektrochemii i Fizyki Politechniki Lwowskiej (do roku 1925) i Warszawskiej (w latach 1925–1926). Członek Polskiej Akademii Umiejętności (od roku 1928), natomiast od roku 1926 członek honorowy Polskiego Towarzystwa Chemicznego.
Był autorem ponad 60 prac naukowych.
W niepodległej Polsce prowadził prace związane z organizacją przemysłu chemicznego (Chorzów i Mościce).
Po wybuchu II wojny światowej, jako prezydent RP, 17 września 1939 został internowany w Rumunii, a 30 września tego roku przekazał urząd prezydenta gen. B. Wieniawie-Długoszewskiemu, a następnie W. Raczkiewiczowi. W grudniu 1939 przeniósł się do Szwajcarii.
Swoje życie opisał w pamiętnikach 

Testy z BRD | Znaki drogowe | BRD 24 | Karta rowerowa | Karta rowerowa - to proste | Wiersze miłosne | 1000 pytań