glin

Jeden z najczęściej występujących (trzeci z kolei) pierwiastków w przyrodzie.

Występuje głównie w postaci glinokrzemianów potasu, sodu i wapnia.

Jego sole i tlenki znane były od zarania dziejów.

Uwodniony, mieszany siarczan tego pierwiastka, czyli ałun, był używany jako środek antyseptyczny już przez starożytnych Greków.

Ten srebrzystobiały, lekki metal dobrze przewodzi ciepło i elektryczność, jest ciągliwy i kowalny. Występuje również w postaci sproszkowanej. Topi się już w temperaturze powyżej 660° Celsjusza. Istnienie i nazwę tego pierwiastka zasugerował francuski chemik Louis-Bernard Guyton de Morveau w roku 1761, oraz Antoine Lavoisier w roku 1787.
W roku 1807 sir Humphry Davy zaproponował współczesną nazwę - aluminium.

de Morveau

Podobne rozbieżności dotyczą tego, kto pierwszy wyodrębnił ten pierwiastek w stanie czystym. Według jednych źródeł był to Friedrich Wöhler w roku 1827. Inne źródła podają, że glin w postaci metalicznej wyodrębnił Hans Christian Oersted w 1825 roku.
Dopiero 29 lat później udało się wyprodukować z niego pierwszy przedmiot - była to grzechotka - prezent dla syna Napoleona III - którą wykonał francuski chemik Henri Deville. Cesarz był tak zachwycony nowym metalem, że podczas przyjęcia dla ambasadorów kazał podać łyżeczki aluminiowe zamiast pozłacanych.

Obecnie aluminium (glin w postaci stopów), pozyskuje się w procesie elektrolizy stopionej mieszaniny kriolitu i boksytu, obecnie znanym jako proces Halla-Heroulta.
Jako lekki materiał konstrukcyjny, oraz dobry przewodnik ciepła i elektryczności, znalazł duże zastosowanie praktyczne - folie aluminiowe stosuje się do pakowania żywności. Z aluminium wykonuje się też kotły, naczynia kuchenne i armaturę przemysłową.
Pył aluminiowy znalazł zastosowanie do produkcji ochronnej farby (srebrnej) oraz jako dobry reduktor w syntezie chemicznej. W teleskopach wykorzystuje się zwierciadła z napyloną warstwą aluminium 


Testy z BRD | Znaki drogowe | BRD 24 | Karta rowerowa | Karta rowerowa - to proste | Wiersze miłosne | 1000 pytań