lutownica oporowa

Lutowanie to metoda spajania metali.

Robi się to za pomocą wprowadzania między łączone powierzchnie innego roztopionego metalu lub stopu (czynnika łączącego), zwanego spoiwem. Podczas lutowania części łączone nagrzewają się, lecz nie topią w miejscu łączenia.

Połączenie trwałe uzyskuje się dzięki przyczepności lutu do materiałów łączonych.

Wykorzystywane jest tutaj zjawisko kohezji i płytkiej dyfuzji. Spoiwo lutownicze wnika w szczelinę między elementami lutowanymi oraz mikropory materiału lutowanego, dzięki zjawisku zwilżania powierzchni elementów lutem. Ważne jest, aby zarówno lut, jak i elementy lutowane, osiągnęły temperaturę lutowania (wyższą od temperatury topnienia lutu), w przeciwnym przypadku mogą powstać wadliwe złącza zwane zimnymi lutami.

Jest to jeden z najstarszych sposobów łączenia metali. Jego historia sięga głębokiej starożytności. Egipcjanie już prawie 3000 lat p.n.e. umieli łączyć w ten sposób złoto i srebro podczas produkcji biżuterii. Złoto i srebro łączono za pomocą miedzianego lutu.

Do dzisiaj zresztą, jest to jedna z nielicznych metod umożliwiających łączenie ze sobą różnych metali i stopów o różnych własnościach.

Sachs

Wraz z odkryciem cyny jako materiału łączącego, rozpoczęła się prawdziwa epoka lutowania. Przez długie lata lutowanie było niełatwą sztuką, przekazywaną z pokolenia na pokolenie w rodach rzemieślników. Radykalna zmiana nastąpiła dopiero w XX wieku w efekcie wynalezienia praktycznej lutownicy elektrycznej, co Niemcy przypisują Ernstowi Sachsowi, założycielowi znanej do dziś firmy ERSA. Lutowanie przestało być trudne i męczące, stało się dostępne dla każdego. Rozwój technik lutowania, głównie tzw. lutowania miękkiego, był też ściśle związany z rozwojem elektroniki.

Zależnie od temperatury topnienia lutu, rozróżnia się:

  • lutowanie miękkie (poniżej 450°C);
  • lutowanie twarde (powyżej 450°C);
  • lutowanie wysokotemperaturowe (powyżej 900°C).


Obecnie lutowanie jest stosowane głównie podczas prac blacharskich, szczególnie do lutowania blach ocynkowanych, np. w produkcji rynien, do zamykania blaszanych puszek z konserwowanymi produktami spożywczymi. Ponadto lutowanie stosuje się w blacharstwie samochodowym, np. przy wypełnianiu wgłębień, wykonywaniu i naprawie chłodnic samochodowych, łączeniu uzwojeń silników elektrycznych, a także w naprawach pękniętych odlewów.
lutownica transformatorowaPołączenia lutowane dobrze przewodzą prąd i dlatego są stosowane zamiast spawania w przypadkach, gdy spoiny nie muszą przenosić dużych obciążeń, ale powinny zapewnić dobre przewodzenie prądu.

Lutowanie wykonuje się najczęściej za pomocą narzędzia zwanego lutownicą (czasem lutowanie jest również wykonywane przy pomocy palnika, lub w specjalnych piecach). Najważniejszą częścią lutownicy jest końcówka miedziana, która po nagrzaniu służy do roztopienia cyny (lutowia) i przeniesienia jej na miejsce lutowania. Lutowanie współcześnie stosowanych układów elektronicznych realizuje się również techniką rozgrzewania przy pomocy gorącego powietrza lub podczerwieni. Jest to tak zwane lutowanie bezdotykowe 

Testy z BRD | Znaki drogowe | BRD 24 | Karta rowerowa | Karta rowerowa - to proste | Wiersze miłosne | 1000 pytań