maczugi

Początkowo do polowania czy walki człowiek używał kamieni (pięściaków).

Czasem dużej kości czy kawałka odłupanego drewna - pierwszych prymitywnych maczug.

Ten rodzaj broni obuchowej (z rumuńskiego: măciucă, z łaciny: matteuca), w kształcie pałki drewnianej grubszej na jednym końcu, był znany od paleolitu i rozpowszechniany na wszystkich kontynentach zamieszkiwanych przez człowieka.

Początkowo maczugę wykonywano najczęściej z przyziemnej części cienkiego, twardego drzewka z przyciętymi rosochami korzeni.

Z czasem (miarę ewolucji tej broni) jej głowicę nabijano kamieniami - najczęściej krzemiennymi kolcami - takie maczugi pojawiły się w neolicie. Używano też innego sposobu - w rosnącym jeszcze drzewku nacinano korę i w te miejsca wkładano kawałki żelaza lub krzemienie, które z biegiem czasu pokrywały się korą, tworząc wypukłości na powierzchni. Wraz z odkryciem obróbki metali, maczugi zbrojono nabijając je żelaznymi kolcami lub okuwając obręczami.

maczugi z różnych krajów

W greckiej mitologii maczuga była atrybutem herosa Heraklesa.
Była tania, dlatego chętnie używali jej ludzie z najniższych warstw społeczeństwa, nie znaczy to jednak, że nie była groźną bronią.

Szczególnie jej miażdżących ciosów obawiali się ci, którzy byli  ubrani w miękkie pancerze. Dlatego właśnie, głównie w średniowieczu nastąpił prawdziwy rozkwit broni obuchowej. Używano pochodzących ze Wschodu buzdyganów i buław, maczug o stalowych głowicach - tzw. wekier, oraz wywodzących się z narzędzi użytkowych cepów i młotów bojowych.

Późniejsze odmiany maczugi takie jak berło, buława czy buzdygan, bywały często oznaką władzy. Również w naszym kraju (choć sama maczuga jako broń nie odegrała znaczącej roli), w wiekach XVI - XVIII była oznaką godności oficerskiej, np. buzdygan nosił pułkownik lub rotmistrz, a buławę - hetman lub regimentarz.

Od XV-XVI wieku maczuga, a wraz z nią broń obuchowa zaczynają powoli zanikać 

Testy z BRD | Znaki drogowe | BRD 24 | Karta rowerowa | Karta rowerowa - to proste | Wiersze miłosne | 1000 pytań