wodolot

Jednostka pływająca głównie do przewozu pasażerów.

Jest zaopatrzona w płaty nośne powodujące powstawanie siły nośnej w czasie ruchu statku.

Ponieważ siła nośna rośnie wraz ze wzrostem prędkości, powoduje to wynurzenie się kadłuba wodolotu z wody (pozostają tam tylko śruby i płaty nośne).

Ponieważ opór powietrza jest znacznie mniejszy niż wody, wodoloty mogą rozwijać duże prędkości przy stosunkowo małej mocy silników.

Prace nad wodolotem zaczęły się na dobre na początku XX wieku. W 1906 roku Enrico Forlanini, włoski konstruktor samolotów, zbudował udany statek, który pływał po jeziorze Lago Maggiore z prędkością 38 węzłów (70 km/h).


Pierwszym użytecznym wodolotem był "ND-4" zbudowany w 1919 roku przez Amerykanina Aleksandra Grahama Bella, tego samego, który wynalazł telefon. Podczas prób, wodolot ten osiągnął prędkość 61,5 węzła.
Pierwszy w Polsce ("Zryw-1") skonstruował w 1966 roku L. Kobyliński.

Zaletami wodolotu są: osiąganie znacznych prędkości oraz wielka łatwość manewrowania, wadami natomiast - ograniczone rozmiary (ze wzrostem wyporności odpowiednio musiałaby się zwiększać rozpiętość płatów nośnych; największy szwedzki "Ekspressan" ma wyporność 150 ton), oraz niewielka dzielność morska (żegluga do 6° w skali Beauforta).
W ograniczonym zakresie, wodoloty znajdują zastosowanie również w marynarce wojennej 

Testy z BRD | Znaki drogowe | BRD 24 | Karta rowerowa | Karta rowerowa - to proste | Wiersze miłosne | 1000 pytań