zoopraksiskop

Zoopraksiskop (zoopraxiscope) to pierwowzór kinematografu.

Pierwsze próby stworzenia ruchomych obrazów podejmowano w pierwszej połowie XIX wieku, na długo przed powstaniem kinematografii.
Odbywało się to początkowo według następującej zasady: wykonywano szybko, jedna po drugiej, fotografie danej sceny, a następnie oglądano je w takim samym tempie.


Dawało to złudzenie ruchomego obrazu.
W końcu lat siedemdziesiątych angielski fotografik, Eadweard Muybridge poproszony o zbadanie czy koń w kłusie ma w jakieś fazie swego ruchu wszystkie nogi w powietrzu, zrobił to, używając aż 36 aparatów fotograficznych do zrobienia następujących po sobie zdjęć migawkowych zwierzęcia.

W roku 1880 Muybridge skonstruował zoopraksiskop, w którym wykorzystał efekt stroboskopowy - seria szybkich błysków sprawia, że oko człowieka rejestruje ruch jako oddzielne, statyczne klatki. Po odwróceniu procesu powstało urządzenie rzutujące serię obrazów na ekran, co sprawiało wrażenie ruchu. Fotografie postaci w kolejnych stadiach ruchu, umieszczone były na szklanym dysku o średnicy 16 cali. Gdy dysk szybko się obracał, postać na ekranie zaczynała się poruszać.

Dopiero 14 lat później, w 1894 roku w Paryżu, Thomas Alva Edison zaprezentował kinetoskop, a jeszcze rok później -  13 lutego 1895 roku, bracia Lumiére zgłosili do opatentowania kinematograf, czyli urządzenie będące połączeniem kamery i projektora filmowego

Zobacz zasadę działania zoopraksiskopu:

 

Testy z BRD | Znaki drogowe | BRD 24 | Karta rowerowa | Karta rowerowa - to proste | Wiersze miłosne | 1000 pytań