Pierwszym zegarem słonecznym był zapewne pręt wbity w ziemię. Z czasem powstały znacznie dokładniejsze zegary uwzględniające zróżnicowanie pozornego ruchu Słońca zależnie od pory roku. Zegara słonecznego używano w cywilizacjach starożytnego Wschodu zapewne już około 3000 roku p.n.e.
Najdawniejszy zachowany zegar słoneczny pochodzi z Egiptu z XV wieku p.n.e. W tym czasie rolę publicznych zegarów słonecznych zapewne spełniały również w Egipcie obeliski. W III wieku p.n.e. kapłan babiloński Berossos skonstruował ulepszony zegar słoneczny w postaci półkolistej czaszy, z której obrzeża wystawał poziomy gnomon. W udoskonalonej postaci tego zegara słonecznego (będącej być może dziełem Arystarcha z Samos) usunięto większą część owej czaszy, pozostawiając tylko ten jej fragment, po którym wędruje cień gnomonu.
Zegary słoneczne były szeroko rozpowszechnione do czasu pojawienia się zegarów mechanicznych. Później często stosowano zegary słoneczne jako elementy dekoracyjne budowli monumentalnych czy parków. Rolę tę spełniają po dziś dzień.
Nowoczesny zegar słoneczny z ukośnym gnomonem wycelowanym w kierunku Gwiazdy Polarnej, jest wynalazkiem arabskim. Dokonał go Marokańczyk Al-Marrakusi w I połowie XIII wieku. Najstarszy zegar słoneczny w Polsce, pochodzący z XIV wieku znajduje się na kościele w Stróżyskach 

Testy z BRD | Znaki drogowe | BRD 24 | Karta rowerowa | Karta rowerowa - to proste | Wiersze miłosne | 1000 pytań