takich zestawów używano

Historia znieczulenia jest chyba równie stara, jak historia rodzaju ludzkiego.

Pierwszy zapis dotyczący znieczulenia ogólnego znaleźć można w Biblii, w księgach Starego Testamentu: "...wtedy Bóg spuścił na człowieka wielki sen i wyjął mu żebro...".

Już w starożytności dokonywano niejednokrotnie bardzo skomplikowanych operacji. Pierwszy dokładny opis przeszczepu skóry, znaleziony w Indiach liczy sobie 2500 lat. Do odtworzenia nosa użyto wówczas płata skóry pobranego z nogi. Inni ówcześni lekarze do tego celu stosowali skórę z ramienia. "Materiał" do operacji pobierano zwykle od niewolników...

Egipscy chirurdzy z kolei "specjalizowali" się w operacjach głowy, włącznie z trepanacją (otwarciem) czaszki. W Indiach z pewnością już 2000 tysiące lat temu borowano zęby.

Już wówczas próbowano jakoś znieczulić pacjenta, podtykając pod nos gąbkę nasączoną opium. Hipokrates z Kos, uznawany za ojca medycyny, około 500 p.n.e. opisywał łagodzenie bólu przy pomocy opium, lulkiem i mandragorą. Stosowano też alkohol, haszysz, zimne i gorące okłady, ponadto obwiązywano operowane kończyny, unieruchamiając je w taki sposób. Stosowana była również prosta i dość brutalna metoda narkozy: pacjentowi kładziono na głowie deskę, w którą następnie uderzano młotkiem - wskutek czego tracił on przytomność.
W Chinach, w okresie panowania Dynastii Wschodniej Han, też stosowano środki znieczulające. Chyba pierwszym na świecie, który znieczulał pacjentów był wybitny lekarz Hua Tuo - stosował przy swoich zabiegach również akupunkturę.

W czasach nowożytnych znajdujemy coraz liczniejsze doniesienia o próbach łagodzenia bólu przez wielu lekarzy i cyrulików, przy pomocy wyciągów z ziół, oziębiania kończyn i innymi sposobami. Jednakże techniki leczenia bólu rozwijały się niewspółmiernie powoli, nie tylko z braku wiedzy, ale również dlatego, że nasi przodkowie uważali ból za nieunikniony, akceptując go jako część życia. Dlatego też, pomimo tego, że już około 1540 roku, szwajcarski lekarz Paracelsus do usypiania kurcząt używał "słodkiego oleju witriolowego" czyli eteru, nie znaleźli się naśladowcy.

Pierwsze próby wdrożenia znieczulenia miały miejsce dopiero w XVIII wieku - w 1799 roku Humphry Davy sugerował możliwość zastosowania gazu rozweselającego (podtlenku azotu wykrytego w 1772 roku przez Josepha Priestleya), ale w praktyce doszło do znieczulenia pacjentów przy bolesnych zabiegach dopiero w latach czterdziestych XIX wieku w Nowej Anglii.


W marcu 1842 roku, doktor Crawford W. Long praktykujący w Jefferson w Georgii, wystawił rachunek opiewający na kwotę 2,25 dolara - "za eterowanie i nacięcie guza". Po raz pierwszy pacjent (James Venable) otrzymał w trakcie zabiegu usunięcia centymetrowej torbieli prawdziwe znieczulenie.
W grudniu 1844 roku, dentysta Horace Wells zaczął stosować przy wyrywaniu zębów podtlenek azotu. Co ciekawe, mimo, że ich działania były z pewnością pożyteczne, byli bojkotowani a ich działalność spotykała się z negatywną oceną.

We wrześniu 1846 roku, późnym popołudniem do gabinetu stomatologicznego amerykańskiego dentysty, doktora Williama Mortona, przyszedł ze strasznym bólem zęba pośrednik handlu nieruchomościami Eben Frost - wystraszony poprosił o zastosowanie do zabiegu usunięcia zęba hipnozy. Doktor Morton akurat miał poświęcić swój zdrowy ząb dla sprawdzenia skuteczności eteru (do użycia którego nakłaniał go Charles Jackson), - i tak oto Frost stał się pierwszym opisanym przypadkiem zastosowania znieczulenia.
Morton podczas znieczulaniaPrzełomowy dla znieczulenia okazał się dzień 16 października 1846 roku, kiedy wspomniany wyżej Morton wykonał pierwszą, uwieńczoną sukcesem publiczną demonstrację znieczulenia ogólnego (w pełnej lekarzy sali Massachusetts General Hospital w Bostonie) do operacji, przy użyciu eteru etylowego. Już po operacji, polegającej na usunięciu nowotworowego guza szyi, przeprowadzonej w ciszy i bez krzyków udręki, doktor wypowiedział słynne: "Moi panowie, to żaden szwindel!".


Znieczulenie ogólne, oraz wprowadzenie w 1865 roku przez Josepha Listera antyseptyki i aseptyki stały się kamieniami milowymi w rozwoju współczesnej medycyny zabiegowej. Każdy kolejny szczebel tego rozwoju był uwarunkowany nowymi odkryciami w dziedzinie techniki anestezjologicznej.

Pierwsza operacja pod narkozą eterową na ziemiach polskich została wykonana w lutym 1847 roku w Krakowie przez Ludwika Bierkowskiego. Dziesięć miesięcy później - w grudniu 1847 roku - Aleksander Le Brun wykonał w Warszawie operację, stosując odkryty w 1832 roku chloroform 

Testy z BRD | Znaki drogowe | BRD 24 | Karta rowerowa | Karta rowerowa - to proste | Wiersze miłosne | 1000 pytań