b_150_100_16777215_00_images_duze5_szkola.jpg

Instytucja oświatowo-wychowawcza zajmująca się kształceniem i wychowaniem w państwie.

Samo słowo szkoła, wywodzi się z języka łacińskiego: schola, scola, lub starogreckiego: skhole - spokój, wolny czas przeznaczony na nauki.
Początkowo - zanim wynaleziono pismo - przekazywanie wiedzy młodszym przez osoby doświadczone, odbywało się głównie w domach, najczęściej w formie werbalnej. Dopiero pismo sprawiło, że mogły w ogóle zaistnieć jakiekolwiek systemy edukacyjne. Początkowo przybierały one bardzo różne formy w zależności od państw, w których powstały.

W starożytnym Egipcie i Mezopotamii odsetek osób piśmiennych nie sięgał nawet 1% całej populacji. Uczyli się przede wszystkim - należący do osobnej kasty - skrybowie, którzy mieli służyć później pomocą władcom oraz rodzinom szlacheckim. Poznawali głównie sztukę czytania i pisania oraz matematyki. Z kolei faraon i jego rodzina poznawali zasady dworskiego zachowania, uczyli się taktyki, jazdy konnej oraz sposobów polowania.


W starożytnych Chinach już od około 1000 p.n.e. do 200 p.n.e., istniało w całym kraju kilka szkół kształcących szlachetnie urodzone dzieci - zarówno chłopców jak i dziewczynki, po ukończeniu przez nich 12 roku życia. Uczono ich sztuki kaligrafii, matematyki i muzyki oraz etykiety dworskiej. Chłopcy ćwiczyli łucznictwo i powożenie rydwanami, natomiast dziewczynki uczono tkactwa i wyrobu jedwabiu. W późniejszym okresie naukę uzupełniono jeszcze o filozofię oraz literaturę.

W miastach-państwach starożytnej Grecji uważano, że każdy dobrze urodzony młodzieniec powinien rozwinąć umiejętności, pozwalające mu zostać filozofem oraz mężem stanu. Dlatego chłopcy uczyli się prowadzić dyskusje, poznawali sekrety strategii, oraz uczono ich obserwacji świata, podstaw astronomii, geografii, historii, literatury. Młody Ateńczyk miał myśleć niezależnie, posiadać szeroką wiedzę, ale także być silny i wysportowany. Naukę pobierano w ośrodkach prowadzonych przez takich filozofów, jak Arystoteles czy Platon.
Arystoteles i PlatonTych z biedniejszych domów nauczali prywatni nauczyciele, którzy reprezentowali bardzo różny poziom. Mimo tego nawet biedniejsze rodziny mogły zagwarantować swoim dzieciom podstawową edukację, obejmującą gimnastykę, muzykę oraz naukę czytania i pisania - używano w tym celu woskowych tabliczek. Te z bogatszych domów uczyły się dalej i poznawały kolejne zagadnienia: retorykę, matematykę, geografię, historię naturalną, logikę.


Sytuacja wyglądała zupełnie inaczej w Sparcie, gdzie większość społeczeństwa była niepiśmienna, a nauka koncentrowała się na sprawności fizycznej i umiejętności walki.
Już po ukończeniu 7 roku życia dziecko oddawano na wychowanie całej społeczności. Młodzież mieszkała w specjalnych koszarach, a całe jej życie podporządkowane było państwu i dobru ogółu. Zarówno chłopcy, jak i dziewczęta, przechodzili podstawowe przygotowanie wojskowe, brali udział w ćwiczeniach fizycznych, ponadto pracowali fizycznie. Jednym z twórców koszarowego wychowania był Likurg.


Rzymianie, którzy wzorowali się na Ateńczykach, stworzyli model nauczania, który dał podstawę temu, co znamy we współczesnych szkołach. W starożytnym Rzymie nie było państwowego szkolnictwa, ani obowiązku szkolnego. Szkoły, które działały w różnych miastach, były prowadzone przez prywatne osoby, wedle wybranego przez nich programu. Uczęszczali do nich głównie synowie z zamożniejszych rodzin, arystokratycznych i kupieckich.

szkoła dawniejNa ziemiach polskich szkoły pojawiły się ponoć już w X wieku. Szkoły parafialne, zakonne i klasztorne kształciły przede wszystkim chłopców przeznaczonych do stanu duchownego. Z czasem umiejętność czytania, pisania i liczenia była coraz bardziej potrzebna także kupcom i rzemieślnikom. Dziewczęta z rodzin szlacheckich i mieszczańskich kształciły się w domu, albo w szkołach przyklasztornych.


Pod koniec XII i na początku XIII wieku w Europie pojawiły się pierwsze uniwersytety państwowo-kościelne, których działalność finansowano z podatków - najstarsze w Bolonii i Paryżu. Pierwszy polski uniwersytet - Akademia Krakowska - został założony w 1364 roku przez Kazimierza Wielkiego, a odnowiony w 1400 roku przez Władysława Jagiełłę. Zasłynął przede wszystkim z wysokiego poziomu nauczania astronomii, matematyki i prawa. Przyciągał wielu studentów z różnych krajów. Jego wychowankami byli m.in. Mikołaj Kopernik, Andrzej Frycz Modrzewski, Jan Kochanowski.


klasa szkolna z początku XX wiekuRozwój druku spowodował rozkwit szkolnictwa - dostęp do podręczników stał się łatwiejszy... W XVI wieku na ziemiach polskich pojawiły się gimnazja - szkoły prowadzone przez innowierców (np. luteran czy arian), charakteryzujące się wysokim poziomem. Później pojawiły się kolegia - szkoły średnie prowadzone przez zakony (jezuitów, później także pijarów).

Pierwsze powszechne publiczne szkoły powstawały na dużą skalę w XVIII wieku w Danii oraz w Prusach, co w późniejszym okresie przyczyniło się do szybszego rozwoju tych krajów, natomiast pierwsza państwowa szkoła w Polsce powstała w 1765 roku - była to Szkoła Rycerska. Kilka lat później, w roku 1773, powołano Komisję Edukacji Narodowej, która stworzyła ujednolicony system szkolnictwa, obejmujący szkoły elementarne (podstawowe), średnie i wyższe.


W roku 1788 po raz pierwszy uczniowie szkół średnich w Prusach musieli udowodnić swoją wiedzę na egzaminie maturalnym, a dopiero w 1800 roku pojawiła się w szkołach tablica - przedmiot bez którego dzisiaj trudno wyobrazić sobie szkołę.
 
Obecnie w naszym kraju dziecko jest objęte obowiązkiem szkolnym od 7 roku życia do ukończenia VIII klasy szkoły podstawowej, ale nie dłużej niż do ukończenia przez ucznia 18 roku życia  

Czytaj więcej na https://opracowania.pl/opracowania/historia/dzieje-szkoly,oid,912#utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=other

Testy z BRD | Znaki drogowe | BRD 24 | Karta rowerowa | Karta rowerowa - to proste | Wiersze miłosne | 1000 pytań