REKLAMY
żeleźce halabard

Dwuręczna broń drzewcowa używana w Europie od XIV do XVI wieku w boju.

Po raz pierwszy wprowadzono halabardę w XIII wieku do uzbrojenia wojsk pieszych w Szwajcarii.

Słowo halabarda jest najprawdopodobniej odpowiednikiem niemieckiego słowa Hellebarde, pochodzącego od słowa halm (rękojeści) i barte (topór bojowy) połączonych w helmbarte.

halabardnicy


REKLAMY

Żołnierze używający tej broni nazywani byli halabardnikami.

Typowa halabarda miała długość 1,5 - do 1,8 metra i składała się z długiego drzewca z głownią.


Jej głownia (inna nazwa - żeleźce) składała się początkowo z szerokiego topora i krótkiego haka, z czasem zaopatrzono ją również w wydłużający się grot, który z końcem XVI wieku dochodził do długości nawet 70-80 centymetrów.

głownia halabardyDzięki temu halabarda była uniwersalną bronią i mogła służyć zarówno do cięcia jak i kłucia.

Haka halabardy używano do ściągania jeźdźców z koni.

Począwszy od XVII, oraz w późniejszym okresie, halabarda była już używana głównie jako dekoracja, oraz jako wyposażenie straży pałacowej i miejskiej  

Znaki drogowe | BRD 24 | Karta rowerowa | Karta rowerowa - to proste | Wiersze miłosne | 1000 pytań