grudka keramzytu

Lekkie porowate kruszywo budowlane, wypalane z gliny ilastej w temperaturze około 1150 ° C.

Materiały budowlane, które zawierały kruszywo porowate o właściwościach podobnych do keramzytu, znali już starożytni Grecy i Rzymianie. Wykonywali je głównie z pumeksu naturalnego, lub innych porowatych skał pochodzenia wulkanicznego. Kruszywo otrzymywane z tych złóż mielili, a następnie mieszali z piaskiem i wapnem. W wyniku tego procesu otrzymywali materiał budowlany o znacznej wytrzymałości i odporności na wodę.


Do powstania keramzytu, dziwnego materiału w kształcie okrągłych lub owalnych brył, przyczynił się przypadek.
Miało to miejsce w 1913 roku, w cegielni Nathana Thomasa Hayde`a w USA, kiedy to niesolidny palacz dosypał do pieca zbyt dużo miału węglowego i… zasnął. Kiedy się obudził spostrzegł, że zbyt wysoka temperatura wewnątrz pieca sprawiła, że zamiast pięknie wypalonej czerwonej cegły, w piecu znajduje się nieforemna brunatna masa. Przestraszony palacz zaczął rozbijać ją młotkiem. Odłupywane kawałki były nadspodziewanie twarde, a jednocześnie bardzo lekkie.


Praktyczny właściciel cegielni uznał, że być może taki materiał znajdzie zastosowanie - podczas kolejnych eksperymentów zauważył, że w procesie wypalania uzyskuje się materiał w kształcie okrągłych lub owalnych brył o zróżnicowanych frakcjach. Glina podczas spiekania znacznie powiększa swoją objętość. Każda z porowatych wewnątrz "kulek" pokryta jest twardą osłoną ceramiczną. Powstałe w ten sposób lekkie kruszywo jest wyjątkowo wytrzymałe, a przy tym ma dużo mniejszą gęstość niż piasek i żwir, oraz jest dobrym izolatorem cieplnym.
keramzytHayde opatentował sposób wytwarzania spęczniałych grud gliniastych, uzyskał patent nr. 1255878 na wypalanie lekkiego kruszywa, które nazwał haydit (od swojego nazwiska). Pierwszy zakład produkcyjny ruszył w 1917 roku. Kruszywo stosowano do wytwarzania lekkich betonów, z których produkowano drobnowymiarowe elementy budowlane.
Jeszcze przed wybuchem II wojny światowej, niewielkie fabryki powstały w Norwegii, Szwecji i Danii.

Jednak dynamiczny rozwój glinianego kruszywa rozpoczął się dopiero po wojnie, kiedy wzrosło zapotrzebowanie na materiały do budowy domów - był i jest wykorzystywany do izolacji podłóg, ścian fundamentowych lub stropów, a także stosowany do wykonywania drenaży.

Warto wspomnieć, że po raz pierwszy kruszywo keramzytowe na większą skalę zostało wykorzystane podczas konstrukcji ponad stumetrowego, 7500-tonowego tankowca USS Selma, zwodowanego w 1919 roku w Mobile, w Alabamie.

Ciekawostka:
 W Polsce kruszywo nazywano GLINIEC, ponieważ było produkowane z gliny. Jednak ta nazwa źle się kojarzyła, więc wypożyczono nazwę z języka greckiego - glina garncarska - keramos, czyli keramzyt.

Testy z BRD | Znaki drogowe | BRD 24 | Karta rowerowa | Karta rowerowa - to proste | Wiersze miłosne | 1000 pytań