palnik Bunsena

Jest to rodzaj palnika laboratoryjnego, wymyślony i opracowany w 1850 roku.

Jego autorem był niemiecki fizyk i chemik Robert Bunsen. Zasadniczą zaletą palnika jest prostota budowy i łatwość obsługi, co jednocześnie nie przeszkadza w osiągnięciu wysokiej temperatury - nawet do (przy maksymalnym dopływie powietrza) 2000°C.

Zazwyczaj palnik taki jest zbudowany z podstawki, w którą wmontowany jest wlot gazu, oraz dyszy, w formie prostej, pionowej rury, która od dołu posiada otwory, przez które zasysane jest powietrze z wykorzystaniem efektu kominowego.

To właśnie w dyszy następuje mieszanie powietrza z gazem. Otwory dyszy można otwierać i zamykać za pomocą ruchomego pierścienia, dzięki czemu możliwa jest regulacja szybkości zasysania powietrza, a co za tym idzie temperatura płomienia. Podczas uruchamiania otwory powinny być zamknięte, dopiero w miarę rozgrzewania palnika należy je stopniowo odsłaniać.

W niektórych palnikach zastosowano dodatkowo zawór gazu, co pozwoliło oprócz regulacji temperatury płomienia regulować również jego wielkość.

Do dzisiaj palnik Bunsena stosowany jest nadal w laboratoriach. Używa się go również do prac szklarskich, oraz w budownictwie do lutowania rur miedzianych 

Na podstawie artykułu w Wikipedii

Zobacz jak działa taki palnik:

Testy z BRD | Znaki drogowe | BRD 24 | Karta rowerowa | Karta rowerowa - to proste | Wiersze miłosne | 1000 pytań